کلبه تنهایی من

آرشیو

تعداد بازدیدکنندگان : 8210

عناوین آخرین یادداشت ها


جمعه 20 اردیبهشت 1387
عشق ٬ عشق می آفریند
عشق ، عشق می آفریند ، عشق ، زندگی می آفریند ، زندگی ، رنج به همراه دارد ، رنج ، دلشوره می آفریند ، دلشوره ، جرات می آفریند ، جرات ، اعتماد به همراه دارد ، اعتماد ، امید به همراه دارد ، امید ، زندگی می بخشد ، زندگی ، عشق می آفریند ، عشق ، عشق می آفریند... « مارگوت بیکل »
06:54 \| کامبیز \| نظرات [0]


چهارشنبه 11 اردیبهشت 1387
قاصدک
قاصدک... هان چه خبر آوردی؟ از کجا وز که خبر آوردی؟ خوش خبر باشی ، اما گرد بام و در من بی ثمر می گردی انتظار خبری نیست مرا نه ز یاری ٬ نه ز دَیّار و دیاری ٬ باری برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس برو آنجا که ترا منتظرند. قاصدک ! در دل من همه کورند و کَرند. دست بردار ازین در وطن خویش غریب قاصد تجربه های همه تلخ با دلم می گوید که دروغی تو دروغ که فریبی تو فریب. قاصدک ! هان ولی... آخر... ای وای! راستی آیا رفتی با باد؟ با توام آی ! کجا رفتی؟ آی... راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟ مانده خاکستر گرمی جایی؟ در اجاقی ، طمع شعله نمی بندم ، خردک شرری هست هنوز؟ قاصدک ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند... « مهدی اخوان ثالث »
15:51 \| کامبیز \| نظرات [18]


یکشنبه 1 اردیبهشت 1387
در مدرسه
آموزگار : کدام دختر است که به باد شو می کند ؟ کودک : دختر همه ی هوس ها . آموزگار : باد ، به اش چشم روشنی چه می دهد ؟ کودک : دسته ی ورق های بازی و گردبادهای طلایی را . آموزگار: دختر در عوض به او چه می دهد ؟ کودک: دلک ِ بی شیله پیله اش را . آموزگار : دخترک اسمش چیست ؟ کودک : اسمش دیگر از اسرار است ! « فدریکو گارسیا لورکا »
08:27 \| کامبیز \| نظرات [24]


یکشنبه 25 فروردین 1387
شبانه
مرا تو بی سببی نیستی. به راستی صلتِ کدام قصیده ای ای غزل؟ ستاره باران ِ جواب ِ کدام سلامی به آفتاب از دریچه ی تاریک؟ کلام از نگاه تو شکل می بندد. خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی ! □ پس ِ پُشت ِ مردمکان ات فریاد ِ کدام زندانی ست که آزادی را بر لبان ِ بر آماسیده گل ِ سرخی پرتاب می کند؟ - ورنه این ستاره بازی حاشا چیزی بدهکار ِ آفتاب نیست. □ نگاه از صدای تو ایمن می شود. چه مؤمنانه نام ِ مرا آواز می کنی ! □ و دل ات کبوتر ِ آشتی ست ، در خون تپیده به بام ِ تلخ. با این همه چه بالا چه بلند پرواز می کنی ! « احمد شاملو »
01:29 \| کامبیز \| نظرات [21]


یکشنبه 18 فروردین 1387
هر چه باداباد!
من یقین دارم که برگ ، کاین چنین خود را رها کرده ست ، در آغوش باد ؛ فارغ است از یاد مرگ ! لاجرم چندان که در تشویش ازین بیداد نیست؛ پای تا سر ، زندگی ست! □ آدمی هم مثل برگ ، می تواند زیست بی تشویش مرگ ، گر ندارد همچو او ، آغوش ِ مهر ِ باد را ؛ می تواند یافت ، لطفِ : « هر چه باداباد » را ! « فریدون مشیری » چقدر زود داره سپری میشه ، به همین زودی 18 روزش گذشت. سال 87 می تونه سال خیلی مهمی برام باشه. تکلیف خیلی از چیزها امسال مشخص میشه. امسال می تونم به موفقیت های خیلی خوبی برسم ، فقط احتیاج به تلاش خودم داره. امیدوارم سال جدید ، سال خوب و همراه با موفقیت و سلامتی برای همهء ما باشه و با خوبی و خوشی اون رو پشت سر بذاریم.
01:33 \| کامبیز \| نظرات [19]

KHODAEI