1934 - 1998

سخنان مردی را نقل می کنم که در مراسم تدفین دوستی سخن می گفت

او به تاریخ های حک شده روی سنگ گور اشاره کرد. از تولد... تا مرگ

ابتدا تاریخ تولدش را به خاطرها آورد و از تاریخ بعدی با اشک یاد کرد.

اما گفت آنچه بیش از این دو اهمیت دارد خط فاصله ی میان این دو تاریخ است( 1934 - 1998 )

آن خط فاصله نشان دهنده ی دورانی است که روی زمین زندگی کرده است...

و اکنون تنها کسانی که او را دوست داشتند، می دانند که آن خط کوتاه چقدر می ارزد.

مهم نیست چقدر دارایی داشته باشیم. اتومبیل... خانه... پول نقد...

مهم این است که چطور زندگی کنیم و چقدر دیگران را دوست بداریم

مهم این است که آن خط فاصله را چطور بگذرانیم

پس به این خط طولانی و دشوار فکر کنید... آیا در این مسیر چیزی هست که بخواهید تغییرش دهید؟

چرا که هرگز نمی دانید چه مدت زمان برایتان باقی مانده است تا آن را اصلاح کنید

کاش می توانستیم سرعتمان را کم کنیم تا بفهمیم چه چیزی حقیقی و چه چیزی واقعی است

و سعی کنیم بفهمیم دیگران چه احساسی دارند و دیرتر به خشم بیاییم و بیشتر قدردانی کنیم

اطرافیانمان را دوست بداریم خیلی بیشتر از گذشته. اگر به یکدیگر احترام بگذاریم و به هم بیشتر لبخند بزنیم...

و یادمان باشد که این فاصله بخصوص ممکن است خیلی کوتاه باشد.

در نتیجه، وقتی درباره شما می گویند و اعمال زندگی تان را بازگو می کنند

به نحوه ای که خط فاصله تان را گذرانده اید مباهات خواهید کرد...

                                      برگرفته از سایت « لوزی »

+ از دوست عزیزم ستاره تنهایی که این سایت زیبا رو بهم معرفی کرد، بسیار سپاسگذارم.  پیشنهاد می کنم حتما از این سایت بازدید کنید.

----------------------------------------------------------

« نجوایی برای تو »

شور انگیزترین شکوفه ها

در رویای سرکش خورشید

زخم سالیان ما را

در سبدی به وسعت زمان

و به پهنای باورمان

در دشت آسمان خیال

پرواز میدهد.

ستارگان ، چادر شب را

به انتظار تو

در لفافی از مخمل سیاه

پیچانده اند.

و اینک ، تویی

که بر انگاره سیاه شب

سپیده را فریاد میکنی.

ای یار ، ای همیشه سبز

خواب را بیدار کن

که کوچ در انتظار ماست...

« محمد داوودی »

روزی روزگاری خداوند تمامی مخلوقات خود را جمع کرده بود، چون روز قسمت بود و خدا قرار بود هستی را قسمت کند.

خدا به بندگان خود گفت: چیزی از من بخواهید! هر چه باشد به شما خواهم داد... سهمتان را از هستی خواهم داد...

خداوند خیلی بخشنده بود و هر که آمد و هر چه خواست به او داد.

یکی بالی برای پریدن می خواست، دیگری پای دویدن، دیگری باله برای شنا کردن و... یکی جثه ای عظیم خواست، دیگری چشمانی تیزبین و... یکی دریا را انتخاب کرد و دیگری آسمان را و...!

تا نوبت رسید به کرم کوچکی که جلو آمد و به خدا گفت: من چیز زیادی از هستی نمی خواهم، نه چشمانی تیزبین و نه جثه ای بزرگ و نه پایی و نه بالی، نه آسمان و نه دریا. تنها کمی از خودت را می خواهم. آیا کمی از خودت را به من می دهی؟

و خدا کمی نور به او داد. نام این کرم شد کرم شب تاب!

و خدا گفت: آن که با خود نوری دارد بزرگ است، حتی اگر به قدر ذره ای باشد. تو حالا همان خورشیدی هستی که گاهی زیر برگی کوچک پنهان می شود!

و رو کرد به بقیه مخلوقات و گفت: کاش می دانستید که این کرم کوچک بهترین را خواست!

هزاران سال است که کرم شب تاب روی دامن هستی می تابد. حتی وقتی ستاره ای در آسمان نیست، باز هم کرم شب تاب روشن است و می تابد. کسی نمی داند که این همان نوری است که روزی خداوند به این کرم کوچک بخشیده است!

                                            « مجله ی راه موفقیت »

من هیچ کسم ! تو کیستی ؟

تو هم آیا هیچ کسی ؟

پس ما یک جفتیم

به هیچ کس مگو !

مبادا رسوایمان کنند !

چه ملال آور است کسی بودن !

چه شرم آور است همچون غوکان

نام خود را در سراسر بهاران

به منجلابی ستایشگر گفتن !

         « امیلی دیکنسون »

در ضمیر شهر من

که میان سکوت سرو

نشسته است ٬

جانی سوسو نمی زند

الا یک دکل

که سال ها در حصار فنس ها

خمیازه می کشد ،

با لبانی خشک

و

بی رنگی به رخسار...

          «محمد مراد یوسفی نژاد»

تنهایی ها عمیق اند

عمیق

مثل صورت مردگان.

حلزون ها چقدر تنهایند

به جز آشیانه ی خود همراهی ندارند.

تنهایی ها عمیق اند ، آشیانه کوچکم !

و تو در خاموشی هایم می درخشی

در آتش و روشنی می درخشی

و من آنقدر دوستت دارم

که فراموش می کنم

زندگی

با بلعیدن زندگان است تنها که ادامه دارد.

                 « شمس لنگرودی »